Ik kreeg een telefoontje van een journalist om Seth Godin nog eens te kaderen. Binnenkort heeft-ie er immers een interview mee. Ik heb een en ander verteld over Purple Cow en Tribes en achteraf nog een deze quotes rond leadership en change doorgestuurd. Ik dacht dat ik ze al op deze blog had gezet, maar blijkt van niet. Heb ze moeten overtikken uit mijn oude Blackberry 
Je vindt er trouwens nog veel meer op Sethsaid.com.
Growth comes from leaders who create change and engage their organisations, instead of from managers who push their employees to do more for less.
In every organisation everyone rises to the level at which they become paralysed with fear.
It’s nice to get paid, it’s essential to believe.
Great leaders are able to reflect the light onto their teams, their tribes. Great leaders don’t want the attention, but they use it.
If you’re not comfortable in your work as a leader, it’s almost certain you’re not reaching your potential as a leader.
A fundamentalist is a person who considers whether a fact is acceptable to his religion before he explores it.
Change is made by asking forgiveness, later.
Instead of wondering when your next vacation is, you ought to set up a life you don’t need to escape from.
If you insist on playing today’s games by yesterday’s rules, you’re stuck with a stupid strategy.
Dit is een vrij lange presentatie (meer dan 50 minuten) van Chris Brogan en Julien Smith op Gnomedex 9 over hun concept van Trust Agents, maar geeft je wel een goed beeld van hoe ze dat zien. Beetje non-comformistische flow en niet meteen een corporate presentatie, maar zo heb ik ze graag. En duurt sowieso minder lang dan het boek lezen
Ik had me eerst voorgenomen om ‘Trust Agents‘ van Chris Brogan en Julien Smith echt te lezen van begin tot einde, maar dat lukt niet. Er staan teveel dingen in het boek waar ik zo over vlieg zonder echt te lezen, terwijl er ook heel onderhoudende stukken instaan. Daarom ben ik er beginnen in te bladeren en lees ik kriskras door elkaar.
Zo kwam ik op een kleine anekdote: Chris Brogan maakte ooit een gesponsord bericht op een blog. Hij had 500 dollar gekregen om te shoppen in Kmart, en als return moest hij daarover iets schrijven, het moest niet eens positief zijn. Brogan vermeldde ook duidelijk aan het om een gesponsord bericht ging. Dat passeerde eerst, tot Jeremiah Owyang van Forrester er een tweet over plaatste, waarbij hij zich afvroeg of zo’n bericht authentiek kan zijn en of het om een vorm van duurzame marketing ging. Brogan kreeg heel wat kritiek over zich, die er vooral op neerkwam dat hij zijn geloofwaardigheid te grabbel had gegooid. Hij kwam tot de conclusie dat zijn lezers/fans zich bedrogen voelden. Ze hadden een zeker emotioneel parcours met hem afgelegd, en ze hadden een beeld van hem dat ze niet doorgeprikt wilden zien. Van een heel solide, geloofwaardige blogger, werd hij plots afgeschilderd als een op een geldbeluste ‘om-den-brode-blogger’. Hoewel zijn bezoekers uiteraard wel kunnen veronderstellen dat hij geld verdient aan zijn blog. Brogan vergelijkt het met Obama: iedereen weet eigenlijk dat Obama een roker is, maar een beeld van een rokende Obama als president, dat is gewoon ‘not done’, en eigenlijk onverdraaglijk.
Mij deed het denken aan de ‘Nokia-posts’ van een tijdje geleden. Opeens begonnen mensen die ik ook als solide bloggers beschouwde, te zeveren over de Nokia N-zoveel. Sommigen vertelden er gewoon bij dat ze er eentje op de post hadden gekregen en dat ze die mochten uittesten. Dat viel me nog mee, maar er waren er evengoed die deden alsof ze het ding hadden gekocht en er echt mee aan het prullen waren. Ik vond dat ook behoorlijk vervelend. En dat komt omdat ik niet wil dat mij de illusie wordt ontnomen dat die mensen gewoon gezellig tussendoor een beetje bloggen. Ik wil blijkbaar niet zo duidelijk zien dat er ook een stuk product-placement inzit.
Brogan geeft een analoog voorbeeld van eenzelfde patroon: tientallen jaren geleden gingen getrouwde koppels op de Amerikaanse TV in aparte bedden slapen, hoewel zo goed als niemand dat nog deed. Het was gewoon het perfecte plaatje van hoe een getrouwd koppel er hoorde uit te zien, en mensen wilden die illusie niet worden ontnomen. Maar het voorbeeld toont evengoed aan, dat de waarden daarrond ook kunnen verschuiven. Eens we allemaal hebben geaccepteerd dat dergelijke berichten wellicht een essentieel onderdeel worden van de blog-economie, zullen we er misschien beter mee omkunnen.
Interessant stukje op de Werktitel over pauselijk lobby-werk tegen een anti-discriminerend holebi-beleid. Niet dat dat ons moet verbazen, maar soms vergeten we dat die ook daadwerkelijk bestaat. Extra interessant is dat de Werktitel er ook een scan van de lobby-fax bijsteekt.
Doet uiteraard ook denken aan de uitspraken van onze nieuwe aartsbisschop Léonard. Mij leek dat ook zeer onschuldig, maar goed, die man heeft toch nog altijd invloed en macht.
De strijd voor Gelijke Kansen, ook voor holebi’s, is nog lang niet gestreden.
>> lees: Vaticaan verzet zich hevig tegen Europees holebi-beleid | De Werktitel.
Vond dit filmpje via de blog van Bart Becks: een live hands-on demootje van de Apple iPad.
De Standaard kondigde gisteren aan dat de redactie de commentaren van lezers op artikels strikter gaat modereren op de site. Ook in de krant besteedt Algemeen Hoofdredacteur Peter Vandermeersch daar veel aandacht aan. Ik vind het een goed initiatief dat het debat ten goede zal komen. En dat is dan weer een goede zaak voor zowel De Standaard als de bezoekers van de site.
Eerst een klein beetje historiek: ik ben altijd voorstander geweest van ’smijt maar open en zie wat er gebeurt en grijp achteraf in’ (post-moderatie). Dat vertaalde zich vooral in een ‘vrijheid/blijheid’- gedachte. Ik ben dat ook lang blijven verdedigen toen ik bij Corelio werkte. Ik vond (en vind) dat De Standaard dat namelijk veel slimmer implementeert dan HLN.be. Bij die laatste heb je het gevoel hebt dat gewoon alles toegelaten is. De eerste keer dat ik echt dacht van ‘hm, nu wordt het toch wat precair’, was toen ik goed doorkreeg dat de lezersbrieven in de krant (zeker in Het Nieuwsblad en in Het Laatste Nieuws), vaak gewoon uit de reacties van de site worden geplukt. Dus zo onschuldig is dat allemaal niet. Papier is immers minder vluchtig en selectiever dan een website (op een site krijg je vaak reacties op reacties, wat in een lezersbrievenrubriek niet het geval is).
Ik ben er trouwens van overtuigd dat bij heel wat sites het inhoudelijke niet primeert in een keuze voor ‘volledige openzetten’. Het lijkt me eerder een commerciële keuze. Iedere reactie is immers een nieuwe pageview, die op zich weer pageviews genereert. En pageviews zijn advertentieruimte en eyeballs. En die laatste twee vormen (helaas) nog steeds de kern van de commercialisering van (nieuws)sites.
Commercieel
Naar het heden: ik werk ondertussen op een kabinet waar ik verantwoordelijk ben voor Klantenmanagement en Online Strategie (ik denk dat ik het voortaan maar ‘conversation Manager’ ga noemen, naar het boek van Steven Van Belleghem). We krijgen daar heel veel brieven en e-mails binnen. Maar slechts een heel kleine fractie is het soort haatmail en toogpraat die je in de gemiddelde forums vindt. Genre ‘ik hoop dat uw partij en uzelf letterlijk stevige klappen krijgen’, of ‘bedankt, stom wijf, voor uw non-beleid’, … Je kent dat wel. Als mensen echt ‘in de pen kruipen’, dan zorgen ze doorgaans voor een veel onderbouwder discours. En mensen die echt grof zijn, bellen we vaak eventjes op als we het nummer hebben. Daarbij blijkt vaak dat het dan toch ‘allemaal niet zo bedoeld was’.
Bovenstaande doet mij overhellen naar ‘misschien moeten redacties inderdaad strikter modereren op nieuwssites’. Je hebt immers een groot deel mensen dat er een sport van maakt om zo snel mogelijk te flamen op alles wat ruikt naar beleid, overheid, en toegegeven: op alles wat ook maar een beetje links is. Dat is hun recht wellicht, maar wat moet je met een commentaar als ‘waar houden die socialistische heksen zich mee bezig’, op een voorstel van Marleen Temmerman en Myriam Vanlerberghe om commercieel draagmoederschap te verbieden? Waarom beslist HLN.be om zo’n commentaar te laten staan? Aan de andere kant heb je ook mensen die reageren in een opgekropte frustratie, maar tien minuten daarna al een andere, of meer genuanceerde mening hebben. Dat zijn allemaal interessante debatten, maar ze horen mijns inziens thuis in een apart forum met forumfunctionaliteiten en niet in een reeks commentaren onder een journalistiek stuk. Die commentaren zouden immers moeten bijdragen tot de inhoud van het stuk en het debat.
Anoniem
En dan is er het debat over anoniem reageren. Veel mensen eisen het recht om dat te kunnen doen, omdat ze anders vrezen dat hun werkgever, of kennissen, hun politieke strekking zullen achterhalen. Dat vind ik nu eens een brug te ver. Je mag wel schelden op ‘de sossen’, of ‘de regering’, of ‘het Blok’, maar je moet daarbij niet zeggen wie je bent. Dat is van een hypocrisie die al helemaal niet past in een medium dat zichzelf ernstig neemt.
Emotionele connectie
Misschien toch voor de duidelijkheid toevoegen dat ik niet tegen interactie ben op nieuwssites. Maar zorg dan voor de middelen die daarvoor dienen: Facebook Connect, Netlog Connect, discussiefora (met vrijwillige moderatoren), … Dat zal ook meer body aan de community geven. Je kunt meteen doorklikken op een gebruiker, zien wat die nog al allemaal heeft gepost, eventueel connecten als je dat wilt. Dat is veel minder vrijblijvend, en zal zorgen voor de echte emotionele connectie waar zowel de journalisten, de surfers en laat ons eerlijk zijn, ook de marketeers naar op zoek zijn.
Ik ben alvast benieuwd naar hoe De Standaard met de nieuwe spelregels zal omspringen en of we hierdoor een wat steviger debat gaan krijgen, waar respectvol, maar toch in de diepte, kan worden gediscussieerd.
Gisteravond was ik De Slimste Mens een beetje beu, heb zelfs niet tot het einde gekeken. Blijkbaar spectaculaire blunder van Tom Waes in de finale gemist. Maar goed, ik vond vandaag dit filmpje op YouTube via Twitter, en toch weer wat gelachen, misschien vanavond toch kijken?
Ik vond deze Apple-commercial voor de iSlate op YouTube daarnet via Fuegin. Of-ie echt is weet ik zelf niet (typografie is niet helemaal smooth, en da’s niet echt Apple-like), maar lekker teasend is-ie alvast wel!
Gisteravond hadden we op de expertgroep Digital Marketing van Stichting Marketing bezoek van Nicole Berx. Nicole is voorzitter van de congrescommissie, en organiseert dus het jaarlijkse internationale marketingcongres van Stichting Marketing. We hadden het over het gebruik van digitale communicatie voor, tijdens en na het congres. Daarbij ging het onder andere over het gebruik van een twitterwall tijdens het congres.
Ik denk zelf dat je het best zo aanpakt:
- communiceer een hashtag die Twitteraars kunnen gebruiken over je congres, en communiceer die op voorhand (bij de bevestigingsmail bvb en op de website). Dan krijg je (hopelijk) al een beetje buzz op voorhand.
- Vraag bij inschrijving aan mensen hun twitter-gegevens op. Zo kun je zelf vanuit je congres die mensen followen. En zoals Imke Dielen suggereerde: zet die Twitter-naam mee op de congresbadges.
- zorg voor een ‘moderator’ die 2 taken vervult: ten eerste gaat hij in dialoog met de twitteraars die over het congres tweeten (ook tijdens het congres uiteraard). De tweede taak is tijdens het congres een aantal heel relevante tweets selecteren en die op het scherm zetten (dat kan een pertinente vraag of een rake opmerking zijn).
- de volledige twitter-feed op het scherm zetten tijdens de presentaties, vind ik zelf enkel kunnen op specifieke congressen (barcamp bvb). soms is het ronduit storend, bovendien zijn er sprekers die daar niet meer omkunnen. Maak daarover afspraken met je sprekers. Ik kan me bijvoorbeeld voorstellen dat Jo Caudron of Pieter Baert dat weer net wél leuk vinden en er zelfs een leuke gimmick van maken tijdens hun presentatie.
Een probleempje dat Nicole ook aanhaalde, is dat ze de tweets over het congres nu niet meer terugvindt in Twitter Search. Als je hier een archief over wilt aanleggen, doe je dat dus best meteen na, of zelfs tijdens, het congres. Je verdiept je best even in hoe je tweets kunt archiveren.
Pascal Smet, Vlaams Ministers van Onderwijs, gaat de dialoog aan met leerlingen, ouders en onderwijsprofessionals in heel Vlaanderen. De tour start op 10 februari in De Werf in Aalst en eindigt op 1 juni in het Concertgebouw van Brugge. Alle data staan op de site.
Bekijk het trailerfilmpje op de site: Zeg het hem zelf – Ontmoetingsdagen met Pascal Smet, Vlaams Minister van Onderwijs, Jeugd, Gelijke Kansen en Brussel.
