Ik was vandaag op het Re:New-congres van de PES, de Europese Socialistische Partij. Het vond plaats in Brussel, dat maakte het iets eenvoudiger om er te geraken 
De sfeer en dynamiek deed me vooral denken aan die van het Labour-congres waar ik vorig jaar was (in Manchester): heel veel deelnemers, heel veel workshops, volle zalen voor de plenaire speeches, … Alleen deze keer nog overgoten met een veelheid aan talen en bijbehorende tolken.
Wat heb ik er geleerd? Wel, het eerste debat dat ik bijwoonde, ging over ‘social integration’, een debat van S&D, de sociaal-democratische fractie in het Europees parlement. Boeiend debat, omdat je meteen de problematiek van binnen-Europese migratie van beide kanten ziet. Justas Vincas Paleckis vertelde hoe zijn land, Litouwen, van 4 miljoen inwoners naar 3 miljoen ging door de enorme braindrain vanuit Litouwen, zowat het armste land van de Unie, naar andere Europese landen. Jongeren zijn er hoogopgeleid, maar kiezen dan massaal voor het buitenland, waar ze sneller een job vinden, en ook nog beter betaald zijn. Gelijkaardige signalen vanuit Servië. Gevolgd door een uiteenzetting over de toestand in Spanje, waar de immigratie enorm is toegenomen de voorbije jaren. En waar ze vaststellen dat immigranten inderdaad jong en hoogopgeleid zijn, en ook nog eens graag en veel werken. Wie wordt daar beter van? De grootverdieners, die nu goedkoop huispersoneel kunnen vinden (vooral in kinderopvang). Het grootkapitaal dat grotere winsten ziet uit haar bedrijfsbeleggingen. En werkgevers die de lonen laag houden, aangezien de laagste lonen in concurrentie gaan met de immigranten. Slechts nieuws vooral voor mensen die al kwetsbaar zijn omdat ze weinig verdienen of door allerlei redenen minder productief zijn dan de nieuwelingen. Een situatie waarop populistisch-rechts enorm kapitaliseert, en waarop links (populistisch en niet-populistisch) moeilijk antwoorden lijkt te vinden.
Ik gaf gisteren een sessie op het congres ‘Andere Overheid, Nieuwe Communicatie’ van Kortom, vereniging voor overheidscommunicatie. Daarin kwam interne organisatie aan bod, en ook de daarbijbehorende social media policy: regels voor het gebruik van social media op de werkvloer in 2 hoofdstukken: wanneer mag je iets zeggen en wat mag je zeggen. Ik zeg daarover meestal dat je er een moet hebben. In de sessie na mij vertelde Frank Van Massenhove (hoofd van de FOD Sociale Zekerheid) dat je die niet nodig hebt, behalve 1 regel: je mag zeggen wat je wilt, zo lang het de organisatie niet schaadt. En eigenlijk is dat ook wat de deelnemer aan mijn sessie, van De Lijn Antwerpen, zei: ‘er moet maar 1 regel zijn en dat is dat je je werk niet zwartmaakt’. En ook Steven De Smet (@DeFlik op Twitter) vindt zo’n social media policy allemaal wat flauwe zever.
Daar gisteren nog even over nagedacht:
In mijn droom verscheen Siegfried Bracke aan mij, en hij schreef mij een brief. Bij het ontwaken, heb ik hem meteen uitgeschreven:
Goede Stijn,
Als ik het internet erop nalees, en ik lees dat een brief van mij krijgen voor jou de ultieme erkenning zou zijn, dan weet ik het zo ongeveer. Als ik ook nog wat tweets zie rondvliegen, weet ik het zeker: er zijn werkelijk kosten aan jou, zoals men dat pleegt te noemen. Al moet ik jou, goede Stijn, tegelijk bedanken: ik neem aan dat het geen vergetelheid is om deze keer mijn Gentse afwezigheid onvermeld te laten. Stijn, je gaat erop vooruit, en als ik dat zeg, zal het wel waar zijn.
Ten gronde is jouw stelling dat een brief van mij krijgen een erkenning is, natuurlijk waar. Ik ben een zeer begenadigd briefschrijver, net zoals ik een geniaal journalist was en een ongelofelijk goed parlementslid ben. Ik weet het: het is van voor jouw tijd, maar Franklin D Roosevelt zei over erkenning al: Geen enkele democratie kan lang bestaan als zij niet, als fundament voor haar bestaan, de erkenning van de rechten van minderheden accepteert. Het spreekt voor zich dat ik het daar niet mee eens ben. De meerderheid moet domineren, ook als ze maar 27 procent van de zetels van 60 procent van het geheel heeft. En de minderheid, zeker als zij werkschuw en anderstalig is, moet niet teveel complimenten hebben, om een groot socialistisch voorman te parafraseren.
Ik heb het filmpje met Wilders en Rutte nu al een paar keer bekeken en het blijft lachen: “Doe eens normaal man”. Stel je voor dat Gerolf Annemans zegt tegen Yves Leterme ‘Doe ne keer normaal, man’ en dat Leterme antwoordt ‘Och, jong, doe zelf ne keer normaal, OK?’. Of zelfde situatie tussen Kris Peeters Filip Dewinter. Hoewel het nog meer lachen zou zijn tussen Cameron en Miliband. ‘I would like to urge the right honourable gentleman to act normal, if he would please.’ En dan repliek ‘I would like to call upon the right honourable gentleman to act normal himself, if he would like to be so kind.’
Ouders die uit elkaar gaan, hoe pijnlijk de reden ook, moeten hun kinderen niet extra belasten door de schoolkeuze van de kinderen uit te vechten voor de rechter (zie artikel De Morgen van vandaag). Ik heb veel respect voor de vele ex’en die zich dubbelplooien, hun eigen verdriet verbijten om hun kinderen die ene zekerheid van de schoolvrienden te garanderen. Dat is dubbel lastig voor wie net zijn of haar liefde voor het leven zag vertrekken, maar ook voor die loslatende partij is dat een niet te onderschatten verantwoordelijkheid. In de meeste gevallen hadden beide ouders het zich bij de geboorte van hun kindje wellicht anders voorgesteld.
Vorige week is onze zoon geboren, Ramses Vercamer. Alles goed verlopen, ook met de mama en grote zus Nora stelt het ook goed, ze lijkt zelfs flinker dan ooit. Ramses is de zoon van Ra, de zonnegod, hij is als het ware uit de zon geboren. Maar pas nu, een week later, ben ik echt helemaal blij met mijn zonnekind. Niet omdat ik er een week moest aan wennen, maar wel omdat hij niet besmet blijkt met CMV. Toen Ellen net zwanger was, ontdekten we immers dat zij rond het begin van de zwangerschap of daarvoor, een CMV-besmetting had opgelopen. 9 maanden stress verder, blijkt dat Ramses die niet heeft overgenomen. En dat is nog beter nieuws dan het louter feit dat hij er is, en het gooit een blok beton dat we al gewoon waren geworden uit onze maag en uit ons hart. Oef…
Ik zag een paar dagen geleden op spoort 10 een dubbeldektrein naar de zee vertrekken in Gent-Sint-Pieters. Rennende en kirrende kinderen met sandalen. Grootmoeders met korte sokjes in hun sportstapschoenen, rugzakje stevig op de rug gegespt, beetje ongerust maar wel berustend in al dat jong geweld. Er waren ook jongens en meisjes van allerlei slag en kleur, met als gemeenschappelijke deler dat ze met hun hormonen worstelen. En op datzelfde perron de Brussel-pendelaars die de andere richting uitmoeten op spoor 9.
Het was bijna idyllisch: we hebben een openbare dienst die ervoor zorgt dat dubbeldektreinen naar de zonnige zee rijden, op weg naar een dagje avontuur. We zorgen dat die trein op tijd aankomt en vertrekt. We zagen en klagen niet over zand op de trein na afloop. We vegen dat op met de glimlach, denkend aan het zandkasteel dat met veel ijver is opgebouwd en ondertussen door de zee alweer overspoeld is, net als die duizenden kastelen daarvoor en de duizenden kastelen die nog zullen komen.
(tekst van Milan Rutten, gepubliceerd op zijn Facebook-pagina)
Vorige week keek ik eindelijk naar de dvd ‘Inglorious Basterds‘. En het was vruchtbaar. Ik heb een blitz idee opgedaan. We richten een eigen hitteam op. Ik heb zelfs al een naam: ‘afgunst&hufter‘. De doelstelling is eenvoudig: ze moeten elke mens die ons stoort, irriteert om wat voor reden dan ook scalperen.
De eerste ‘targetgroep‘ is alom gekend: de Waal. Want wij draaien voortdurend op voor die luilakken. Zij gaan met ons belastinggeld lopen en in ruil komen ze hun hangmat niet uit. Dat is dan wel de ideale plek om ze te verrassen. Ze slapen toch de hele dag, dus die scalpels zal ‘afgunst&hufter’ wel snel bemachtigen.
En het moet vooruit gaan. De volgende groep staat klaar: de culturo, bij voorkeur de KVS-bezoeker. Maar vergeet ook niet de Dansaert-Vlaming. Die voelt zich beter dan de rest. Tom Lanoye, Milow en Josse De Pauw, met al hun commentaar, mogen ze zeker niet laten lopen (hoewel die twee laatsten niet zoveel haar hebben om te scalperen…). Luc Tuymans is dan weer een twijfelgeval, want die heeft zijn kritiek ingeslikt.
Daarna gaat het richting Zurenborg, in Antwerpen. Ons hitteam verplaatst zich vanzelfsprekend in donkere 4×4 SUV’s. De volgende klant die zich daar aanbiedt, zijn de bakfiets-Vlamingen. Die irriteren ons mateloos.
En hopla, vandaag dringt zich weer een nieuwe ‘targetgroep‘ op: de zonnepaneel-Vlaming. Want die hebben op ons kosten blinkende zonnepanelen op hun dikke villadaken geplaatst. En wij mogen de factuur betalen. Dat heeft vanzelfsprekend niets te maken met propere energie. Want daar hebben we kernenergie voor. Das pas proper. En veilig, man! En dan heb je van die vertegenwoordigers van de linkse kerk die op facebook de kernramp durven te koppelen aan de kernuitstap. Schande. Plat populisme is dat. Dat we zonder kernenergie allemaal in het donker zitten, dat is de oprechte communicatie. Die linkse kerk, weeral werk voor ‘afgunst&hufter’.
Er zijn ook moeilijke gevallen. Neem nu de Marokkanen, toch ook lui en lastig, zoals de Walen. Alleen dragen die meisjes allemaal een hoofddoek. Zo kan ‘afgunst&hufter’ niet goed zien of ze nu al gescalpeerd zijn. Dubbel werk, dubbele shifts. Dat kost extra.
De vraag is nu, wie gaat die nieuwe bvba betalen. Geen probleem. De aandeelhouders staan in dikke rijen. Daar zorgt de Nieuw Vlaamse Elite voor. Zij zijn gespecialiseerd in het stigmatiseren van mensen, het uitkeren van labels, goede en slechte Vlamingen. Ik kijk al uit naar dat onafhankelijk Vlaanderen, gezuiverd van alle irriterende betweters. Enkel hufters. Maar er rijst wel een fundamenteel probleem. Op wie kunnen we nog afgunstig zijn in dat onafhankelijk Vlaanderen. Als ik ‘s ochtends voor de spiegel sta, kan ik niet meer vloeken dat Koen De Bouw er beter uitziet als ik. Geen nood, we vinden nog wel nieuwe categorieën: de gratis busgebruikers, de West-Vlaming die niet kan spreken zonder ondertiteling,…
Wat een heerlijk, nieuw Vlaanderen!
(Milan Rutten)
Ik heb vorige week het e-book Links van de Kerk, een tekst van Jan Blommaert gelezen. Gaat onder andere over de fundamenten van ‘links zijn’ en over hoe rechts doet alsof er een linkse kerk is die hen in alles beknot en ambeteert, terwijl er in wezen vooral een rechtse kerk is die dat mooi in koor na-aapt en de facto ieder links idee als belachelijk probeert af te doen met slogans en zichzelf herhalende mantra’s.
Een paar lijnen uit het boekje, maar lees het vooral zelf.
- In tijden van crisis zou je een sociaal vangnet moeten uitbreiden, want dan heb je het nodig. Maar rechts slaagt erin iedereen wijs te maken dat we net nu dat vangnet moeten afbouwen.
- Conservatief-rechts gaat het debat niet aan: kritiek op hun ideeën is de facto misleiding en desnoods leugenachtig, ook als die kritiek door gedegen onafhankelijke onderzoekers wordt geleverd. Blommaert illustreert dit met een voorbeeld: de reactie van Siegfried Bracke op een onderzoek over de band tussen etniciteit en criminaliteit van de hand deed, “Eens te meer wordt hier geprobeerd om, overgoten met een wetenschappelijke saus, mensen juist te laten denken.”
- Hij somt 10 linkse principes op, met veel aandacht voor vrijheid: de mens is maar vrij als hij zich volledig kan ontplooien en niemand is echt vrij zoalng niet iedereen vrij is. Of ook: het economische bestaan (de job zeg maar) van een mens kan toch niet het enige zijn wat telt: wie herleid wordt tot werken is een slaaf, ook al wordt hij daarvoor betaald.
- Integratiediscours is veranderd begin jaren negentig, onder druk van het Vlaams Blok, waarbij de focus is verlegd van socio-economische achterstand naar cultuurverschillen. Een discussie die voortgaat op de premisses van het Vlaams Blok en die vooral conservatief-rechts in de kaart speelt, en waar wellicht weinig allochtonen mee vooruit geraken in het leven.
Verder houd ik ook van de vlammende ondertoon van Blommaert: ja, hij is links. So what? Mag dat niet misschien? Ik zal u eens uitleggen waarom, zie. Hier vlam: tsjak, tsjak en tsjak. Misschien moet ik er een Jules Deelder-versie van maken, beetje zoals die z’n Anti-Amsterdam.
Verder ook warm aanbevolen lectuur:
- De eeuwige terugkeer van het fascisme van Rob Riemen (deed nogal wat stof opwaaien in Nederland omdat hij Geert Wilders ronduit een fascist noemt en aantoont waarom. Ook beanstigende parallellen met Vlaanderen.
- De Gedroomde Samenleving van Willem Schinkel. Vooral over het integratiediscours en mooi in parallel met passage over zelfde onderwerp in tekst van Blommaert.
Internet is iets geestigs, soms. Bijvoorbeeld als je ziet hoe een gepensioneerde buurman (al ziet hij er minstens 10 jaar jaar jonger uit) zijn hobby helemaal aan het uitwerken is, ook op het internet. Hugo maakt al een paar jaar foto’s van heel veel publieks- en andere evenementen in Gent. Hij heeft er meer werk mee dan met zijn job indertijd bij De Lijn, vermoed ik.
Een paar maanden geleden heb ik hem uitgelegd hoe Flickr werkt en hebben we op WordPress een supersimpele website gemaakt onder de noemer ‘LensOpGent‘. En het gaat Hugo steeds beter af. Gisteravond nog wat kleine uitlegskes gedaan, en hij staat al weer een kilometer verder. Geestig, zo van die goede leerlingen!
