Elementaire Deeltjes van Michel Houellebecq

Zoals reeds gemeld, is de Germanist in mij heel blij met mijn job-switch die dagelijks minstens anderhalf uur treinreizen inhoudt. Zo kom ik weer aan lezen toe. Gisteren had ik Elementaire Deeltjes van Michel Houellebecq uit. Een boek dat door Griet beschreven werd als ‘een depri-ventenboek’, door Yves als ’shockerend’. Om de conclusie al te verklappen, ben ik eerder geneigd mee te gaan in wat Griet zegt.

Over het verhaal ga ik hier niet nog eens helemaal uitweiden, je vindt het op verschillende websites . Het is een typisch verhaal over de zogezegd amorele jaren ‘90, een verhaal zonder hoop. Zelfs in die mate, dat de mens zichzelf vervangt door een geavanceerde versie van zichzelf. Het boek heet daardoor shockerend te zijn. Dat komt ook door een aantal expcliet pornografische en bloederige passages. Wellicht zijn die vaatjes bij mij al helemaal gevuld omdat ik zowat alles heb gelezen van Brett Easton Ellis toen ik student was en de jaren daarna. American Psycho kan bijvoorbeeld tellen, op beide vlakken.

Houellebecq lardeert zijn roman met een hoop wetenschappelijke en filosofische passages. Die zijn vaak onderhoudend, maar meestal was ik ze snel beu en sommigen gingen gewoon diagonaal langs mijn netvlies. Ik vind: je bent ook niet verplicht om te lezen wat je overbodig vindt.

Hoewel ik dus over het algemeen wat ontgoocheld ben na het lezen van het boek, moet ik wel zeggen: onverschillig laat het mij niet. De verhaaltrein van hippies naar extremiteiten, van vrijheid naar totale versmachting, is goed opgebouwd en echt leuk om lezen. Ook doorspekt met wat zwartgallige, maar goede humor. Maar de voorspelbaarheid van een aantal plotwendingen en de bijna belachelijke uitvergrotingen van de hoofdpersonages Bruno en Michel waren er toch teveel aan.