Social Media Policy: zin of onzin?

Ik gaf gisteren een sessie op het congres ‘Andere Overheid, Nieuwe Communicatie’ van Kortom, vereniging voor overheidscommunicatie. Daarin kwam interne organisatie aan bod, en ook de daarbijbehorende social media policy: regels voor het gebruik van social media op de werkvloer in 2 hoofdstukken: wanneer mag je iets zeggen en wat mag je zeggen. Ik zeg daarover meestal dat je er een moet hebben. In de sessie na mij vertelde Frank Van Massenhove (hoofd van de FOD Sociale Zekerheid) dat je die niet nodig hebt, behalve 1 regel: je mag zeggen wat je wilt, zo lang het de organisatie niet schaadt. En eigenlijk is dat ook wat de deelnemer aan mijn sessie, van De Lijn Antwerpen, zei: ‘er moet maar 1 regel zijn en dat is dat je je werk niet zwartmaakt’. En ook Steven De Smet (@DeFlik op Twitter) vindt zo’n social media policy allemaal wat flauwe zever.

Daar gisteren nog even over nagedacht:

Au fond ben ik het eens met Frank en Steven: je zou geen social media policy mogen nodig hebben. Zoals hij zelf terecht aangaf: een regel als ‘je mag zeggen wat je wilt, zo lang het de organisatie niet schaadt’, is niet meer dan een algemene gedragsregel die voor werknemers in alle omstandigheden geldt. Hij staat zelfs meestal expliciet in het arbeidscontract of in een andere vorm van reglement. Dus waarom nog eens expliciteren voor social media?

Waarom zou je dan wel nog een social media policy nodig hebben? Ik zie twee mogelijkheden:
1/ Houvast: Ik ben ervan overtuigd dat de meeste mensen intuïtief weten om te gaan met sociale media in en over hun werkomgeving. Toch ben ik zeker dat heel wat mensen verlangen van hun werkgever dat ze zo’n social media policy opzetten. Als een soort houvast, een weten-waar-zich-aan-te-houden.
Maar dan weet ik dat Frank Van Massenhoven zal zeggen: ‘dat is een periode waar je doormoet. Je weigert gewoon pertinent zo’n policy te schrijven. Je zegt: ik vertrouw erop dat jij hier je werk doet en dat jij zelf weet waar de grens ligt.’ En hoe meer ik erover denk, hoe meer ik denk dat hij gelijk heeft.
In deze redenering kun je een social media policy wel nog rechthouden als een ‘sensibiliserings-campagne’. Veel onderzoeken tonen dat mensen zich niet bewust zijn van de openbaarheid van hun internet-gedrag, of van de gevolgen. Een social media policy buig je in zo een geval beter om tot een brochuurtje, of een uitgebreid artikel op je intranet, waarin je daarop wijst én en passant een paar goede tips geeft voor gebruik.

2/ Als onderhandelingsmiddel om je social media strategie erdoor te krijgen. Ik denk dat dat het is wat Sara Jane Deputter bedoelde als antwoord op mijn tweet rond social media policy. Ze zei: ‘maar voor sommige organisaties noodzakelijk om beleid er door te krijgen.’
Daar voel ik wel wat voor. Als je je communicatie-collega’s hebt overtuigd, je baas hebt overtuigd, dan volgen vaak nog een paar andere (hardnekkige) obstakels zoals de baas-boven-baas en vaak ook de informatica- en personeelsdienst. Als je voelt dat je met een social media policy die laatste mensen kunt meekrijgen, is het een fair deal vind ik.

Conclusie van de dag: waar ik nog overtuigd was van dat je een social media policy sowieso nodig hebt, heb ik dat standpunt wat genuanceerd. Dus voor mij sowieso een geslaagd congres

>> De slides van mijn presentatie ‘Slim inspelen op sociale media’ vind je trouwens op SlideShare.