Sponsor Climate Bike! Jef Van Damme en Willem Stevens fietsen van Brussel naar de klimaattop in Kopenhagen. Goed gek? Dat ook, maar vooral zinnens om niet aan de kant te blijven staan als er in Kopenhagen over onze toekomst wordt beslist. Tijdens hun tocht fietsen ze ook langs voorbeeldprojecten die de globale CO2-uitstoot verminderen en informeren ze het thuisfront dagelijks over wat de klimaatwijziging concreet betekent. Tenslotte willen ze ook geld verdienen. De opbrengst is niet voor henzelf maar voor de Brusselse milieu- en natuureducatieve werking van de vzw GREEN.

Lees ook: Sponsoring « Climate Bike Blog

De schorsing van Wickmayer en Malisse is er toch wel zwaar over. Ik lees dat Sugar Jackson ook ‘van de lat’ heeft en een persconferentie gaat houden.

In de anti-doping is het al een tijdje zo ver gekomen dat vermoeden van onschuld niet meer telt. Zou er hier niet een of ander basisrecht geschonden zijn dat afdwingbaar is voor een hoger gerechtshof? Pas op, ik geef toe: toen Rasmussen zijn Tour-zege moest afgeven, was mijn (en die van de meeste mensen) reactie anders. Maar goed: die had ook echt gelogen over waar hij dan wel was. En dat is toch nog iets anders.

Wie op Facebook de atleten wil steunen, heeft ruime keuze, zie het overzicht van BVLG:
>> B.V.L.G.: Schorsing Wickmayer en Malisse op Facebook.

Je kunt ook fan worden van de Wickmayer of Malisse op hun Facebook Pages.

Op Facebook valt het wel op dat het vooral Wickmayer is die gesteund wordt. Verhaal is natuurlijk ook net iets frappanter. Ze komt net in dé fase van haar carrière, moet in Bali op de B-Masters als een dief in de nacht haar koffers pakken, … Malisse heeft al een parcours met en zonder brokken achter zich en was daarbij niet altijd de sympathiekste gabber van het circuit. Maar ook hij stond toch weer op een keerpunt in een comeback.

De beslissing begin oktober om op eenzijdig verzoekschrift het tijdschrift Dag Allemaal uit de handel te laten halen, was ongegrond. Tot die conclusie komt de Brusselse rechtbank van eerste aanleg, schrijft De Morgen. En dat lees ik dan weer op de site van De Standaard.

De Standaard Online – Dag Allemaal onterecht uit de handel gehaald.

Zoals reeds gemeld, is de Germanist in mij heel blij met mijn job-switch die dagelijks minstens anderhalf uur treinreizen inhoudt. Zo kom ik weer aan lezen toe. Gisteren had ik Elementaire Deeltjes van Michel Houellebecq uit. Een boek dat door Griet beschreven werd als ‘een depri-ventenboek’, door Yves als ’shockerend’. Om de conclusie al te verklappen, ben ik eerder geneigd mee te gaan in wat Griet zegt.

Over het verhaal ga ik hier niet nog eens helemaal uitweiden, je vindt het op verschillende websites . Het is een typisch verhaal over de zogezegd amorele jaren ‘90, een verhaal zonder hoop. Zelfs in die mate, dat de mens zichzelf vervangt door een geavanceerde versie van zichzelf. Het boek heet daardoor shockerend te zijn. Dat komt ook door een aantal expcliet pornografische en bloederige passages. Wellicht zijn die vaatjes bij mij al helemaal gevuld omdat ik zowat alles heb gelezen van Brett Easton Ellis toen ik student was en de jaren daarna. American Psycho kan bijvoorbeeld tellen, op beide vlakken.

Houellebecq lardeert zijn roman met een hoop wetenschappelijke en filosofische passages. Die zijn vaak onderhoudend, maar meestal was ik ze snel beu en sommigen gingen gewoon diagonaal langs mijn netvlies. Ik vind: je bent ook niet verplicht om te lezen wat je overbodig vindt.

Hoewel ik dus over het algemeen wat ontgoocheld ben na het lezen van het boek, moet ik wel zeggen: onverschillig laat het mij niet. De verhaaltrein van hippies naar extremiteiten, van vrijheid naar totale versmachting, is goed opgebouwd en echt leuk om lezen. Ook doorspekt met wat zwartgallige, maar goede humor. Maar de voorspelbaarheid van een aantal plotwendingen en de bijna belachelijke uitvergrotingen van de hoofdpersonages Bruno en Michel waren er toch teveel aan.

Vorige week was een bevreemdende week: op maandag is mijn vader gestorven om 16u. Vier uur later moesten we al bij de begrafenisondernemer allerlei beslissingen nemen. 24 uur later waren we rouwbrieven aan het plooien. 44 uur later zaten we met de priester aan tafel voor de begrafenis. 70 uur later stond ik in het kopieercentrum voor de ‘misboekjes’ en op vrijdag was het dan begrafenis. Op zaterdag werd de urne bijgezet. Qua rollercoaster en in mijn geval kop-afsluitende bezigheden kon dat tellen.

Ik dacht vooral aan de vele eerste keren die zouden volgen: Allerheiligen over 2 weken, de eerste Kerst zonder, de eerste oudejaar (zijn verjaardag) zonder, de eerste vaderkesdag zonder… En hoe vreemd en emotioneel dat zou zijn.

Maar vandaag kwam mijn ‘eerste keer zonder’ onverwachts. Mijn nieuwe naamkaartjes lagen op mijn bureau en er staat fier te pronken bovenaan rechts: ‘Vlaamse Regering’. Dat had ik nu eens graag getoond aan mijn vader.

Nu ik met de trein ga werken, vind ik al eens de tijd om weer wat te lezen. Op dit moment lees ik Problemski Hotel van Dimitri Verhulst. Dun boekje (100 pagina’s), dus veel treinritten zullen er niet overgaan.

Ik heb de Helaasheid der Dingen en Godverdomse Dagen op een Godverdomse Bol van Verhulst al achter de kiezen. Problemski Hotel zit (niet onlogisch eigenlijk) beetje in dezelfde lijn van zwarte humor, bijwijlen subtiel, maar vaak ook gewoon knal op uw muil (om het maar wat op z’n Verhulsters te zeggen).

Specifiek aan Problemski Hotel is dat je constant wordt heen-en-weer gegooid tussen lach en shock. Lachen met de passage waarin Maqsood in zijn naïviteit denkt dat de ‘vriendelijke mensen naar hem zwaaien’, terwijl ze eigenlijk de Hitler-groet brengen. Hoe de andere asielzoekers zich vrolijk maken over de vlucht van de vrouw van Shaukat. Of de cultuurschok tussen twee asielzoekers en een groep new-wavers op een new wave party: ‘De zanger herhaalde altijd maar dat hij een ijsbeer wou zijn.’

Maar even goed de shock als Verhulst vertelt hoe de familie van Maqsood is vermoord, met een paar beestachtige details. Of het onwennige in het eerste hoofdstuk waarin het hoofdpersonage een foto wil nemen van een stervend kind op eenvuilnisbelt in Ethiopië. En eigenlijk de rode draad van het uitzichtloze in al zijn vormen. Straf.

Afgelopen weekend Chapitre 7 van Mc Solaar gedownload op iTunes Music Store. Met een heel aanstekelijk en flowend ‘Da Vinci Claude’. En al meteen hoor je iets heel vreemd in de tekst. Hij zingt/rapt: Dans les Simpsons, c’est “Qui a tué Kenny ?” Moet natuurlijk South Park zijn. Hoewel, als je de titel van het nummer neemt (Da Vinci Claude terwijl er echt wel Da Vinci Code wordt bedoeld) en de inhoud bekijkt: gaat allemaal over desinformatie. Zware toestanden, die Solaar-teksten

Sony Computer Entertainment Europe verlaagt de prijs van de PlayStation 3 (PS3) naar 299,99 euro vanaf 1 september 2009, ook in België. Sony maakte dat vandaag bekend op GamesCom, de grootste gamebeurs van Europa.

Van de PS3 zijn al meer dan een half miljoen exemplaren verkocht in de Benelux. Bji de prijsverlaging hoort ook een nieuwe look. Onder het compactere chassis schuilt nu een harde schijf van 120GB. Er komt ook een nieuw logo. Hiermee zet Sony een najaarsoffensief in, gekoppeld aan de titels Uncharted 2: Among Thieves, Ratchet & Clank: A Crack in Time en Buzz! Quiz World.

Als iemand nog wat cijfermateriaal nodig heeft om iemand te overtuigen van de impact van sociale media, dan is onderstaande filmpje al een stevige aanzet. Klik ook eens door naar Socialnomics.net, waar je een lijst met interessante cijfers vindt waarmee je aan de slag kunt (met dank aan Philippe Dautrebande om artkel door te sturen). Wist je bijvoorbeeld dat 1 op 8 koppels die afgelopen jaar trouwden in de States, elkaar via sociale media hebben ontmoet? Of dat Ashton Kutcher en Ellen DeGeneres samen meer followers hebben op Twitter dan er inwoners zijn in Ierland of Noorwegen? Om maar iets te zeggen…

Lees na op Socialnomics.net: Statistics Show Social Media Is Bigger Than You Think « Socialnomics – Social Media Blog.

Ik lees net dat Sabam nu ook een akkoord heeft gesloten dat bedrijven voortaan verplicht te betalen voor het afspelen van muziek op plaatsen waar geen klanten komen. Denk maar aan: de refter, de werkplaats, … Of toch, dat schijnt zo. Want Sofie Staelraeve van OpenVLD haastte zich op voorhand al om te zeggen dat dat eigenlijk niet verplicht is.

Dat nieuws komt nadat Sabam ook al enkele filmpjes van YouTube liet halen. Het is te zeggen: als ik het goed begrijp had YouTube/Google geen zin om met Sabam te discussiëren over auteursrechten en hebben ze gewoon de filmpjes waarover de discussie eventueel zou gaan, van de site gekieperd.  Lees daarvoor de analyse van Dominique Deckmyn maar eens na op De Standaard Online.

Ik vraag me af waarom Sabam de voorbije maanden als een duivel in een wijwatervat tekeer aan het gaan is. Zou het een voorbereiding zijn op de parlementaire debatten in het najaar rond de nieuwe wet op de controle op Sabam?

Animo heeft alvast een actie in elkaar gezet met de titel ‘Ram Sabam’. Het gaat om een petitie en een heus muziekfestival. Lees alles op hun website www.ramsabam.be, of wordt vriend van de actie op Facebook.

Lees het recentste artikel: De Standaard Online – Muziek op werkvloer kost geld.