Wat heb ik er geleerd? Wel, het eerste debat dat ik bijwoonde, ging over ‘social integration’, een debat van S&D, de sociaal-democratische fractie in het Europees parlement. Boeiend debat, omdat je meteen de problematiek van binnen-Europese migratie van beide kanten ziet. Justas Vincas Paleckis vertelde hoe zijn land, Litouwen, van 4 miljoen inwoners naar 3 miljoen ging door de enorme braindrain vanuit Litouwen, zowat het armste land van de Unie, naar andere Europese landen. Jongeren zijn er hoogopgeleid, maar kiezen dan massaal voor het buitenland, waar ze sneller een job vinden, en ook nog beter betaald zijn. Gelijkaardige signalen vanuit Servië. Gevolgd door een uiteenzetting over de toestand in Spanje, waar de immigratie enorm is toegenomen de voorbije jaren. En waar ze vaststellen dat immigranten inderdaad jong en hoogopgeleid zijn, en ook nog eens graag en veel werken. Wie wordt daar beter van? De grootverdieners, die nu goedkoop huispersoneel kunnen vinden (vooral in kinderopvang). Het grootkapitaal dat grotere winsten ziet uit haar bedrijfsbeleggingen. En werkgevers die de lonen laag houden, aangezien de laagste lonen in concurrentie gaan met de immigranten. Slechts nieuws vooral voor mensen die al kwetsbaar zijn omdat ze weinig verdienen of door allerlei redenen minder productief zijn dan de nieuwelingen. Een situatie waarop populistisch-rechts enorm kapitaliseert, en waarop links (populistisch en niet-populistisch) moeilijk antwoorden lijkt te vinden.

In de plenaire sessie was er vooral aandacht voor de afscheidsspeech van Poul Nyrup Rasmussen als voorzitter van de PES. Bijzonder populaire man, dat bleek al meteen toen hij het podium opkwam. Ook ik en mijn collega Michelle staken een bordje en een vlag omhoog terwijl mensen rond ons scandeerden ‘Poul is number one’. Valt op: Rasmussen speecht niet, hij vertelt. En dat werkt een pak inspirerender. hij loopt ook op het podium alsof hij in zijn living loopt: op z’n gemak, beetje van hier naar daar en terug. Hij spreekt zijn publiek ook familiair aan. Kunnen we met z’n allen iets van leren. Beste verhaal in zijn speech: toen hij als 14-jarige een (vakantie)job deed in de melkfabriek, werd hij door de baas vernederd in bijzijn val het voltallige personeel omdat hij een kleine fout had gemaakt. Toen de baas na de scheldtirade vroeg wat hij daarop had te zeggen, zei-ie: ‘dat ik lid ga worden van de vakbond.’

Jorgos Papandreou lichtte toe hoe hij een dramatische situatie erfde van de Griekse conservatieven en in volle crisis toch probeerde enig perspectief te bieden voor zijn volk. Interessant, maar hij zit teveel in een verdedigende modus. Dan was de speech Paul Magnette wel van een andere orde. Man, man, man… Applaus om de twee minuten, molenwiekend van verontwaardiging over zoveel neoliberale bullshit in de wereld, over de oorverdovende stilte over diepgaande hervormingen in de financiële sector, … Bijzonder begenadigd spreker. Als je ooit de kans hebt om hem bezig te horen, niet twijfelen!

Als namiddagsessie koos ik eerst nog voor het literair café met alweer Magnette. Grotendeels zelfde verhaal als vorig jaar in de Vooruit (Stichting Gerrit Krefeld), maar nog steeds actueel. Over hoe het eerste Vlaamse bewustzijn vooral een emancipatorische beweging was binnen Vlaanderen. Een beweging van Vlaamssprekende werkende klasse tegen de Franstalige bourgeoisie. Maar die Franstaligen waren wel ook Vlamingen. Hij had het over de hefboom die nationalisme en conservatisme nu van elkaar geworden zijn.

Daarna nog sessie bijgewoond met als titel ‘challenging hate’, oa over discriminatie en racisme. Daarin viel  het Spaanse europarlementslid Juan Fernando LÓPEZ AGUILAR op. Bijzonder gepassioneerd man. Wond zich enorm op over het latente racisme dat hij ziet achter o.a. eis tot hoofddoekenverbod. Hij zei: Spanje is in vele opzichten en conservatief-katholiek land. Een land waarin de nonnenkap, priesterkledij en de katholieke onderdrukking van de vrouw blijkbaar geen groot probleem zijn. Maar als moslims zoiets doen, dan kan dat niet, dan moet dat worden bestraft, aangepakt, in wetteksten gezet, … Er is bovendien altijd een nieuw zwart schaap: als het de moslims niet zijn, zijn het de Grieken, het is altijd iemand anders schuld. Het mankeert in zo een verhaal altijd aan gemeenschappelijke hoop, aan sociale cohesie, aan gelijkheid, … Het is een politieke inspanning die wij moeten leveren aan de linkerzijde, in plaats van mee te stappen in het afbraak-verhaal.

Sterk verhaal binnen die sessie was dat van hoogopgeleide moslim-vrouwen die door jaren van discriminatie op de arbeidsmarkt, extra gebeten zijn om zelf hun bedrijf op te richten, en op die manier te duchten concurrenten worden voor verschillende bedrijven waar ze zelf niet welkom waren, of althans niet op het hogere niveau.

Over het algemeen heb ik geleerd dat de PES veel meer alive and kicking is dan ik dacht, en dat het Europese perspectief bijlange niet zo ver-van-mn-bed is als vele anderen denken.

Daar gisteren nog even over nagedacht:

Au fond ben ik het eens met Frank en Steven: je zou geen social media policy mogen nodig hebben. Zoals hij zelf terecht aangaf: een regel als ‘je mag zeggen wat je wilt, zo lang het de organisatie niet schaadt’, is niet meer dan een algemene gedragsregel die voor werknemers in alle omstandigheden geldt. Hij staat zelfs meestal expliciet in het arbeidscontract of in een andere vorm van reglement. Dus waarom nog eens expliciteren voor social media?

Waarom zou je dan wel nog een social media policy nodig hebben? Ik zie twee mogelijkheden:
1/ Houvast: Ik ben ervan overtuigd dat de meeste mensen intuïtief weten om te gaan met sociale media in en over hun werkomgeving. Toch ben ik zeker dat heel wat mensen verlangen van hun werkgever dat ze zo’n social media policy opzetten. Als een soort houvast, een weten-waar-zich-aan-te-houden.
Maar dan weet ik dat Frank Van Massenhoven zal zeggen: ‘dat is een periode waar je doormoet. Je weigert gewoon pertinent zo’n policy te schrijven. Je zegt: ik vertrouw erop dat jij hier je werk doet en dat jij zelf weet waar de grens ligt.’ En hoe meer ik erover denk, hoe meer ik denk dat hij gelijk heeft.
In deze redenering kun je een social media policy wel nog rechthouden als een ‘sensibiliserings-campagne’. Veel onderzoeken tonen dat mensen zich niet bewust zijn van de openbaarheid van hun internet-gedrag, of van de gevolgen. Een social media policy buig je in zo een geval beter om tot een brochuurtje, of een uitgebreid artikel op je intranet, waarin je daarop wijst én en passant een paar goede tips geeft voor gebruik.

2/ Als onderhandelingsmiddel om je social media strategie erdoor te krijgen. Ik denk dat dat het is wat Sara Jane Deputter bedoelde als antwoord op mijn tweet rond social media policy. Ze zei: ‘maar voor sommige organisaties noodzakelijk om beleid er door te krijgen.’
Daar voel ik wel wat voor. Als je je communicatie-collega’s hebt overtuigd, je baas hebt overtuigd, dan volgen vaak nog een paar andere (hardnekkige) obstakels zoals de baas-boven-baas en vaak ook de informatica- en personeelsdienst. Als je voelt dat je met een social media policy die laatste mensen kunt meekrijgen, is het een fair deal vind ik.

Conclusie van de dag: waar ik nog overtuigd was van dat je een social media policy sowieso nodig hebt, heb ik dat standpunt wat genuanceerd. Dus voor mij sowieso een geslaagd congres

>> De slides van mijn presentatie ‘Slim inspelen op sociale media’ vind je trouwens op SlideShare.

Goede Stijn,

Als ik het internet erop nalees, en ik lees dat een brief van mij krijgen voor jou de ultieme erkenning zou zijn, dan weet ik het zo ongeveer. Als ik ook nog wat tweets zie rondvliegen, weet ik het zeker: er zijn werkelijk kosten aan jou, zoals men dat pleegt te noemen. Al moet ik jou, goede Stijn, tegelijk bedanken: ik neem aan dat het geen vergetelheid is om deze keer mijn Gentse afwezigheid onvermeld te laten. Stijn, je gaat erop vooruit, en als ik dat zeg, zal het wel waar zijn.

Ten gronde is jouw stelling dat een brief van mij krijgen een erkenning is, natuurlijk waar. Ik ben een zeer begenadigd briefschrijver, net zoals ik een geniaal journalist was en een ongelofelijk goed parlementslid ben. Ik weet het: het is van voor jouw tijd, maar Franklin D Roosevelt zei over erkenning al: Geen enkele democratie kan lang bestaan als zij niet, als fundament voor haar bestaan, de erkenning van de rechten van minderheden accepteert. Het spreekt voor zich dat ik het daar niet mee eens ben. De meerderheid moet domineren, ook als ze maar 27 procent van de zetels van 60 procent van het geheel heeft. En de minderheid, zeker als zij werkschuw en anderstalig is, moet niet teveel complimenten hebben, om een groot socialistisch voorman te parafraseren.

Ik weet het, je verwijt mij opportunisme. Je gelooft niet echt dat ik vastberaden geloof in de missie van de NVA, dat ik een echte militant ben van mijn partij. En toch, goede Stijn, en toch zal je het moeten geloven. Ik ga toch niet zomaar in die paarse poel van bakfietsend verderf handjes schudden met van die vreemd pratende Termont-klonen. Denk je dat ik voor de lol op al die niet eens halfinteressante vragen van ex-collega’s ga zitten antwoorden in de Zevende Dag? Maar ik begrijp dat wel. Het moet voor jou knap vervelend zijn dat ik in al mijn glorie zomaar eventjes vanuit het niets kandidaat-gouwleider zal zijn. Ik, Siegfried I van Gent.

Schaarste

Maar laat ons eens inzoomen op dat Gent van jou. In Gent zijn er vele jonge tweeverdieners die geen kinderopvang vinden. Die moeten dan in de krant lezen dat de stad Gent voor inburgeraars wel 50 extra plaatsen voorziet. En dan komt de ideologie: voor wie ga je dan zorgen, in een situatie van schaarste waarin je moet kiezen wie eerst komt? Voor de inburgeraars? Voor de werkende jonge mensen? Het stadsbestuur maakt de keuze voor inburgeraars, maar ik ben het daarmee roerend oneens. Ik beken dat ik daarbij klassevol heb verzwegen dat datzelfde stadsbestuur al honderden extra opvangplaatsen creëerde de afgelopen 5 jaar. Maar goed, we kennen dat journaille van tegenwoordig, niemand die dat soort slimmerige opmerkingen durf te maken natuurlijk. Ja, het volk krijgt zijn media die het verdient.

Overal waar ik kom – met dank aan alweer Etienne Vermeersch – zeg ik dat we Vlaming zijn omdat we dezelfde gazetten en boekskes lezen, dezelfde televisie kijken, dezelfde verhalen kennen. Dat zijn de imagined communities, zoals de geleerden dat zeggen. In die zin hebben de VRT en VTM de voorbije twintig jaar voor de Vlaamse Beweging meer gedaan dan alle politieke partijen samen. Waarmee ik eigenlijk wil zeggen dat die Turken van de Sleepstraat, die Zaman lezen in plaats van De Gentenaar, geen deel zijn van mijn gemeenschap. Net als die Franstalige bourgeois met La Dernière Heure, de Brugge-supporter met zijn Olympos-boekske, die vervelende studenten met hun Schamper, de linkse ratten met hun Spots, enzovoort. Eigen boekske eerst. Hahaaaa, da’s een goeie, hé? Je ziet, goede Stijn, ik heb ook nog een fijnbesnord gevoel voor humor.

Maak je dus geen zorgen, identiteit is er, en vanzelfsprekend heeft die vele lagen, en die zijn, toegegeven, deels individueel. Ik ben (een welhaast emotionele) Europeaan (én anti-communist) geworden door vóór 1989 in het Oostblok te reizen. En ik ben pas helemaal Gentenaar geworden in de vijf jaar dat ik in Mol heb gewoond. Dat laatste is een boutade die ik zelf niet helemaal snap, maar het klonk zo goed toen ik het opschreef, dat ik het maar laat staan. Het heeft iets mysterieus, iets mystieks welhaast.

Pestbelastingen

Het zou trouwens interessanter zijn van gedachten te wisselen over waar we economisch naartoe willen. Ik heb John Crombez gezien in De Zevende Dag. Hij vindt dat de banken nu wel genoeg gesmost hebben met belastinggeld. Hij vindt dat de banken niet meer mogen gooien met bonussen om een paar maanden later failliet te gaan. Iedereen weet dat dat gewoon een verdoken lastenverhoging is voor de banken. Als ze niet meer mogen knoeien met belastinggeld, dan moeten ze wel zelf meer belastingen betalen. Jullie noemen dat een correcte bijdrage, ik vind dat een pesterij, een economische rem, een socialistische dada die de hardwerkende bankiers viseert.

Maar ach, wat jullie ook zeggen, goede Stijn: wij laten de Vlamingen inzien dat het in de Belgische politieke context bijzonder moeilijk wordt de toekomst van de komende generaties veilig te stellen. Vanwege andere meningen in het zuiden des lands over economie, justitie, asiel, migratie, democratie. Die meningen liggen zo ver uit elkaar, dat ze onverzoenbaar zijn. Wij gaan er alvast vanuit dat Wallonië voor altijd het zwakke broertje blijft en niets aan ons perfecte Vlaanderen kan bijdragen. Niet financieel, niet economisch, niet toeristisch, niets niemandal. Weg daarmee! Volk wordt eindelijk staat! Een staat van sociale afbraak, jazeker. Dalrymple geeft gelijk: uitkeringen zijn harddrugs. Laat ons doen zoals in de UK: snoeihard besparen en inkrimpen. Als 1 op 4 jongeren daardoor werkloos wordt, dan is dat jammer. Het is een pil die zij dan maar moeten slikken op weg naar de algehele eindgenezing van deze maatschappij. De finale oplossing van het wansmakelijke gedrag van het Waalse profitariaat, van de leegzakken, … Oei, sorry voor het vlekje in de rand van deze brief, het schuim kwam even uit mijn spreekwoordelijke bek gevlogen.

Ach, beste Stijn, ik begrijp het wel: jij bent nog relatief jong. Ik heb voor een stuk medelijden met je. Ooit kom je wel tot het besef. Weet dat je dan welkom bent bij ons, bij het échte Vlaanderen.

Tot dan en van harte

Jouw Sieg

(voor wie het enige passages herkent, en voor de volledigheid: Siegfried had in mijn droom nog maar pas zijn brief aan Mathias De Clercq afgerond, vandaar wellicht enige gelijkende passages)

(deze brief verscheen ook op Gent is Troef)

Lees mijn volledige bijdrage op de site van TROEF

Het was bijna idyllisch: we hebben een openbare dienst die ervoor zorgt dat dubbeldektreinen naar de zonnige zee rijden, op weg naar een dagje avontuur. We zorgen dat die trein op tijd aankomt en vertrekt. We zagen en klagen niet over zand op de trein na afloop. We vegen dat op met de glimlach, denkend aan het zandkasteel dat met veel ijver is opgebouwd en ondertussen door de zee alweer overspoeld is, net als die duizenden kastelen daarvoor en de duizenden kastelen die nog zullen komen.

Vorige week keek ik eindelijk naar de dvd ‘Inglorious Basterds‘. En het was vruchtbaar. Ik heb een blitz idee opgedaan. We richten een eigen hitteam op. Ik heb zelfs al een naam: ‘afgunst&hufter‘. De doelstelling is eenvoudig: ze moeten elke mens die ons stoort, irriteert om wat voor reden dan ook scalperen.

De eerste ‘targetgroep‘ is alom gekend: de Waal. Want wij draaien voortdurend op voor die luilakken. Zij gaan met ons belastinggeld lopen en in ruil komen ze hun hangmat niet uit. Dat is dan wel de ideale plek om ze te verrassen. Ze slapen toch de hele dag, dus die scalpels zal ‘afgunst&hufter’ wel snel bemachtigen.

En het moet vooruit gaan. De volgende groep staat klaar: de culturo, bij voorkeur de KVS-bezoeker. Maar vergeet ook niet de Dansaert-Vlaming. Die voelt zich beter dan de rest. Tom Lanoye, Milow en Josse De Pauw, met al hun commentaar, mogen ze zeker niet laten lopen (hoewel die twee laatsten niet zoveel haar hebben om te scalperen…). Luc Tuymans is dan weer een twijfelgeval, want die heeft zijn kritiek ingeslikt.

Daarna gaat het richting Zurenborg, in Antwerpen. Ons hitteam verplaatst zich vanzelfsprekend in donkere 4×4 SUV’s. De volgende klant die zich daar aanbiedt, zijn de bakfiets-Vlamingen. Die irriteren ons mateloos.

En hopla, vandaag dringt zich weer een nieuwe ‘targetgroep‘ op: de zonnepaneel-Vlaming. Want die hebben op ons kosten blinkende zonnepanelen op hun dikke villadaken geplaatst. En wij mogen de factuur betalen. Dat heeft vanzelfsprekend niets te maken met propere energie. Want daar hebben we kernenergie voor. Das pas proper. En veilig, man! En dan heb je van die vertegenwoordigers van de linkse kerk die op facebook de kernramp durven te koppelen aan de kernuitstap. Schande. Plat populisme is dat. Dat we zonder kernenergie allemaal in het donker zitten, dat is de oprechte communicatie. Die linkse kerk, weeral werk voor ‘afgunst&hufter’.

Er zijn ook moeilijke gevallen. Neem nu de Marokkanen, toch ook lui en lastig, zoals de Walen. Alleen dragen die meisjes allemaal een hoofddoek. Zo kan ‘afgunst&hufter’ niet goed zien of ze nu al gescalpeerd zijn. Dubbel werk, dubbele shifts. Dat kost extra.

De vraag is nu, wie gaat die nieuwe bvba betalen. Geen probleem. De aandeelhouders staan in dikke rijen. Daar zorgt de Nieuw Vlaamse Elite voor. Zij zijn gespecialiseerd in het stigmatiseren van mensen, het uitkeren van labels, goede en slechte Vlamingen. Ik kijk al uit naar dat onafhankelijk Vlaanderen, gezuiverd van alle irriterende betweters. Enkel hufters. Maar er rijst wel een fundamenteel probleem. Op wie kunnen we nog afgunstig zijn in dat onafhankelijk Vlaanderen. Als ik ‘s ochtends voor de spiegel sta, kan ik niet meer vloeken dat Koen De Bouw er beter uitziet als ik. Geen nood, we vinden nog wel nieuwe categorieën: de gratis busgebruikers, de West-Vlaming die niet kan spreken zonder ondertiteling,…

Wat een heerlijk, nieuw Vlaanderen!

(Milan Rutten)

Een paar lijnen uit het boekje, maar lees het vooral zelf.

• In tijden van crisis zou je een sociaal vangnet moeten uitbreiden, want dan heb je het nodig. Maar rechts slaagt erin iedereen wijs te maken dat we net nu dat vangnet moeten afbouwen.
• Conservatief-rechts gaat het debat niet aan: kritiek op hun ideeën is de facto misleiding en desnoods leugenachtig, ook als die kritiek door gedegen onafhankelijke onderzoekers wordt geleverd. Blommaert illustreert dit met een voorbeeld: de reactie van Siegfried Bracke op een onderzoek over de band tussen etniciteit en criminaliteit van de hand deed, “Eens te meer wordt hier geprobeerd om, overgoten met een wetenschappelijke saus, mensen juist te laten denken.”
• Hij somt 10 linkse principes op, met veel aandacht voor vrijheid: de mens is maar vrij als hij zich volledig kan ontplooien en niemand is echt vrij zoalng niet iedereen vrij is. Of ook: het economische bestaan (de job zeg maar) van een mens kan toch niet het enige zijn wat telt: wie herleid wordt tot werken is een slaaf, ook al wordt hij daarvoor betaald.
• Integratiediscours is veranderd begin jaren negentig, onder druk van het Vlaams Blok, waarbij de focus is verlegd van socio-economische achterstand naar cultuurverschillen. Een discussie die voortgaat op de premisses van het Vlaams Blok en die vooral conservatief-rechts in de kaart speelt, en waar wellicht weinig allochtonen mee vooruit geraken in het leven.

Verder houd ik ook van de vlammende ondertoon van Blommaert: ja, hij is links. So what? Mag dat niet misschien? Ik zal u eens uitleggen waarom, zie. Hier vlam: tsjak, tsjak en tsjak. Misschien moet ik er een Jules Deelder-versie van maken, beetje zoals die z’n Anti-Amsterdam.

Verder ook warm aanbevolen lectuur:

• De eeuwige terugkeer van het fascisme van Rob Riemen (deed nogal wat stof opwaaien in Nederland omdat hij Geert Wilders ronduit een fascist noemt en aantoont waarom. Ook beanstigende parallellen met Vlaanderen.
• De Gedroomde Samenleving van Willem Schinkel. Vooral over het integratiediscours en mooi in parallel met passage over zelfde onderwerp in tekst van Blommaert.

Een paar maanden geleden heb ik hem uitgelegd hoe Flickr werkt en hebben we op WordPress een supersimpele website gemaakt onder de noemer ‘LensOpGent‘. En het gaat Hugo steeds beter af. Gisteravond nog wat kleine uitlegskes gedaan, en hij staat al weer een kilometer verder. Geestig, zo van die goede leerlingen!

>> Bekijk zelf de foto’s